اخیرا و در یک کنفرانس مطبوعاتی، رابرت زمه کیس Robert Zemeckis کارگردان، استیو استارکی Steve Starkey تهیه کننده و جیم کری Jim Carrey، رابین رایت پن Robin Wright Penn و کالین فرث Colin Firth بازیگران فیلم ” سرود کریسمس” در مورد تجربه هایشان از کار با تکنولوژی” پرفورمنس کپچر Performance apture” سخن گفتند. ترجمه ی بخشهایی از سخنان آنها را به شما تقدیم می کنم:

رابرت زمه کیس می گوید که از آغاز ماجراهای عاشقانه اش! با تکنولوژی ” پرفورمنس کپچر” ، یعنی از زمان ساخت فیلم ” The Polar Express” تا امروز، او همواره در جستجوی داستانی بوده است که بتواند به بهترین شکل ممکن قابلیتهای این تکنولوژی نوپا را به نمایش بگذارد:

” پس از ” بیوولف” من قویا به این نتیجه رسیده بودم که داستان دلخواه من میتواند ” سرود کریسمس” باشد، در نتیجه من شروع به بازخوانی مجدد این کتاب کردم و فهمیدم که ماجراهای آن، هرگز به همان صورت که در تخیلات ” چارلز دیکنز” شکل گرفته بوده، به تصویر کشیده نشده است. اما حالا ما به کمک تکنولوژی ” موشن کپچر” می توانستیم داستان قدیمی  که همه با آن آشنا بودند را به شیوه ی جدید و هیجان انگیزی  به نمایش بگذاریم. همه می دانیم که سبک همواره از داستان پیروی می کند و در نتیجه حالا و با در اختیار داشتن یک داستان قوی و یک تکنولوژی برتر، من میتوانستم این شانس را داشته باشم که از بازیگر قدرتمندی چون ” جیم کری ” برای فرو رفتن در قالب اشباح فیلم استفاده کنم و خوشبختانه قرار نبود که ما این کار را به کمک دوربینهای فیلمبرداری معمولی و به شیوه ای که هر بازیگر دیگری ممکن بود انجام بدهد، انجام دهیم”.

کارآماده سازی بازیگران برای بازی در کنار تکنولوژی ” پرفورمنس کپچر” ، با مرحله ی ” فیلمنامه خوانی” و بازی در قالب نقشها بصورت نشسته آغاز شد. در این مرحله رابرت زمه کیس تمام نقشهای فیلم را در برابر بازیگران بازی کرد تا به آنها بفهماند که دقیقا چه می خواهد:

” پس از آن ، اجرای نقش توسط بازیگران آغاز می شد.ما همه چیز را ضبط می کردیم و از آنجایی که همه چیز بصورت دیجیتالی صورت می گرفت، لازم نبود نگران مقدار فیلم مصرفی باشیم!همه چیز روی “هارد درایو” های مخصوص ذخیره می شد. بازیگر شروع به بازی می کند و یک صحنه را از ابتدا تا انتها اجرا می کند و ما نیز تمام صحنه را از ابتدا تا انتها فیلمبرداری می کنیم ، درست مثل این است که بازیگر بر صحنه ی تئاتر و بدون وقفه در حال بازی باشد. نکته ی هیجان انگیز ماجرا این است که وقتی ضبط یک صحنه به پایان می رسد و همه آن صحنه را می بینند، اگر بازیگری بگوید که : “من فکر می کنم که بهتر است از آنطرف اتاق وارد شوم ، چرا که فکر می کنم بازی من از آن زاویه حس بهتری به صحنه می دهد.” ، ما پاسخ می دهیم : ” خب، بیا امتحان کنیم”. می بینید؟ این درست مثل تمرین برای یک اجرای تئاتری است. ما دوباره و بدون هیچ نگرانی صحنه را از اول کار می کنیم و بعد به یکدیگر نگاه می کنیم و می پرسیم” اینبار همه راضی هستید؟ فکر می کنید حالا این صحنه بهتر شد؟” و بالاخره وقتی که همه از ماحصل کار راضی بودند، ما صحنه ی بعدی را آغاز می کنیم و یا کار را برای نهار متوقف می کنیم!”

زمانی که  صحبت بر سر استفاده از” پرفورمنس کپچر” در ساخت فیلم بود، زمزمه هایی بگوش می رسید مبنی بر اینکه برخی از بازیگران نگران کاری هستند که در این فیلم باید انجام دهند. اما استیو استارکی Steve Starkey ( تهیه کننده و دستیار کارگردان) در مخالفت با این سخنان گفت :

“زمانی که با بازیگران در مورد ” پرفورمنس کپچر” صحبت می کنیم، متوجه می شویم که آنان هم به اندازه ی ما به این فرم جدید از هنر علاقمند هستند. آزادی عملی که “پرفورمنس کپچر” به بازیگران میدهد و مشابهت آن با اجراهای تئاتری، بازیگران را جلب می کند. در هنگام بازی با  “پرفورمنس کپچر”، بازیگر توسط مکانیزم های دست و پا گیر و رایج فیلمسازی تحت فشار قرار نمی گیرد، حتی نیازی نیست که بازیگر مشابهت فیزیکی و روحی با نقشی که قرار است بازی کند داشته باشد، چرا که بعدا و توسط کامپیوتر بازی آنها به کاراکترهای مورد نظر منتقل می شود و تغییرات لازم نیز افزوده می شود. در نتیجه شما میتوانید نقش مورد نظرتان را به یک بازیگر جوانتر یا بلند تر یا با هر تفاوت فیزیکی دیگری با کاراکتر اصلی بدهید و او به راحتی نقش را بازی خواهد کرد.”

هنگامی که در مورد بازی کردن نقش در حالیکه نشانگرها به بدن وصل هستند، از جیم کری، بازیگر نقش اسکروج خسیس و سه شبح کریسمس سئوال کردیم، او چنین پاسخ داد:

“جنبه های خاصی از تکنولوژی وجود دارند که آنچنان خلاقانه و هیجان انگیز هستند که شما بیصبرانه مشتاق می شوید تا بدانید نتیجه ی کار با آنها چه خواهد شد. این جنبه های خاص تکنولوژیک کارها را آسانتر می کنند، بسیاری از صحنه ها را به کمک آنها به پایان می رسند و بسیاری از کارها را نیز به یکباره و در یک مرحله انجام می دهند. تکنولوژی به باب ( رابرت زمه کیس) کمک شایانی در خلق دنیای جادویی که در ذهن داشت کرد. به عنوان یک بازیگر باید بگویم که بازیگران نیز در هنگام استفاده از این تکنولوژی چالشهای بسیاری در پیش رو دارند. شما باید بتوانید محیط اطراف و روح و حس و حال موجود در صحنه را در ذهن خود بسازید ( در اغلب موارد بازیگران ناچارند در برابر پرده ی سبز رنگ و بدون وجود هیچ دکور یا میزانسن خاصی بازی کنند و دکورها و اشیاء بعدا بصورت دیجیتالی به تصویر افزوده می شوند) و بعلاوه شما میدانید که حتی در شکل ظاهری شما نیز تغییرات عمده ای بوجود خواهد آمد و مثلا انگشتها کش می آیند و دراز میشوند و شکل دوک مانندی پیدا می کنندو … ابزاری به شما وصل است و شما بازی می کنید، بی شباهت به خیمه شب بازی نیست.”

کالین فرث، بازیگر دیگری که دو روز در صحنه ی ساخت فیلم حضور داشت در مورد تجربیاتش می گوید:

” چالش عمده این است که همه چیز در یک مرحله و به یکباره انجام می شود. هیچ تقطیعی وجود ندارد. شما باید کل یک صحنه را در یک مرحله بازی کنید. هرکاری که انجام بدهید ضبط می شود، حتی اگر تلو تلو بخورید. بعنوان یک بازیگر سینما باید به اینهمه آزادی عمل عادت بکنید! حتی صحنه ی نمایش خاصی هم وجود ندارد. اما با تمام اینها باید بگویم که تجربه ی خارق العاده ایست. حتی میخواهم بگویم که بازیگری با استفاده از پرفورمنس کپچر در مواردی حتی خاص تر از بازی بر صحنه ی تئاتر است. در هنگام بازی بر صحنه ی تئاتر شما باید همواره نگران تماشاچیان و واکنش آنها باشید. در ” پرفورمنس کپچر” شما این آزادی عمل را دارید که بدون هیچگونه نگرانی، هر کاری را که اراده می کنید انجام دهید.

ترجمه و تلخیص : مهبد بذرافشان